Staw rzekomy jak leczyć

Staw Rzekomy – Jak leczyć? Co robić?

wpis w: Choroby | 0

Wyniki leczenia artrozy rzekomej są niejednoznaczne. Większość udanych przypadków wykazuje zadowalające zrastanie się kości. Jednak długoterminowy wynik zrostu kostnego pozostaje nieprzewidywalny. Poniżej przedstawiono wyniki leczenia chirurgicznego i leczenia osoczem bogatopłytkowym pod kontrolą ultrasonografii. Najlepsza metoda leczenia artrozy rzekomej zależy od stanu chorej kończyny. Niezależnie od sposobu leczenia, dobrym pierwszym krokiem w postępowaniu z chorobą jest ocena lekarska.

Wyniki leczenia artrozy rzekomej

W przypadku artrozy rzekomej kości piszczelowej dostępnych jest wiele opcji leczenia. Powodzenie leczenia zależy od zrozumienia mechanizmów leżących u podstaw braku zrostu i wyboru najskuteczniejszej metody. Na przykład, w dwóch z trzech grup odnotowano niepowodzenie pierwotnego zrostu kostnego. U trzech z tych pacjentów doszło do wtórnego zrostu kostnego, a u jednego nie. U pozostałych trzech pacjentów mimo leczenia utrzymywała się rzekoma artroza.

W jednym z badań opisano pięciu pacjentów leczonych techniką błony indukowanej. U wszystkich pięciu pacjentów stwierdzono utrwalony brak zrostu i pseudodartrozę. Nie byli oni w stanie chodzić bez podparcia zewnętrznego. Dwóch pacjentów poddano pierwotnej amputacji z powodu niepowodzenia operacji. Pozostali pacjenci byli leczeni chirurgicznie. Spośród 40 pacjentów czternastu przeszło operację. Czterech pacjentów miało NF1, zgodnie z kryteriami z 1987 roku. Jeden pacjent miał obustronne CPT.

W innym badaniu metoda Ilizarowa była skuteczna u 100% pacjentów. U pacjentów, u których zastosowano metodę Ilizarowa, odnotowano mniejszy ubytek okostnej niż w grupie kontrolnej. Ponadto w grupie stosującej metodę Ilizarowa uzyskano lepsze wyniki w skali ASAMI. Wyniki nie były jednak jednolite. Pacjenci, u których wykonano brak zrostu, mieli mniejszą masę kostną niż pacjenci, u których wykonano niecałkowitą resekcję.

W przypadku dzieci wykonano tylne zespolenie z selektywną dekompresją korzeni nerwowych jako metodę leczenia pseudartrozy po przedniej discektomii szyjnej. Procedura ta jest skuteczna w leczeniu objawowej pseudartrozy kręgosłupa szyjnego, ale nadal trwają dyskusje na temat skuteczności tej techniki. W badaniu wzięło udział trzydziestu dziewięciu pacjentów, którzy zostali poddani leczeniu operacyjnemu pseudartrozy. Oprócz zbadania wyników tych operacji, jedna grupa pacjentów została poddana zabiegowi tylnej fuzji.

Technika Ilizarowa jest użyteczną opcją operacyjną w przypadku aseptycznej pourazowej rzekomej artrozy kości piszczelowej. Jest ona zalecana u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, korekcją deformacji kończyny i wydłużeniem pourazowym. Planowanie przedoperacyjne i rehabilitacja pooperacyjna mają kluczowe znaczenie dla powodzenia tej opcji chirurgicznej. Ścisła współpraca między pacjentem a chirurgiem jest niezbędna do osiągnięcia najlepszych wyników.

W kilku badaniach stosowano PRP w leczeniu artrozy rzekomej. Roman i wsp. przeprowadzili badanie, w którym PRP zastosowano do komórek szpiku kostnego w celu przyspieszenia gojenia kości. W badaniu tym nie wykazano braku zrostu po sześciu miesiącach, ale nie było znaczącej różnicy w wynikach pacjentów. Konieczne są jednak dalsze badania, aby potwierdzić te wyniki. Wyniki te pomogą klinicystom w ustaleniu najlepszego sposobu leczenia pacjentów z artrozą rzekomą.

Pomimo, że w ostatnich latach znacznie poprawiła się liczba zrostów stawów rzekomych w odcinku lędźwiowym, nadal mogą wystąpić pewne powikłania. Ból pooperacyjny może utrzymywać się w okolicy uderzenia nawet po upływie odpowiedniego czasu gojenia. Ból może również rozprzestrzeniać się na sąsiednie obszary. Inne powikłania związane z brakiem zrostu to podrażnienie nerwów, ogólne, osłabienie kręgosłupa i ograniczenie ruchomości. Pseudartroza może u pacjenta imitować chorobę zwyrodnieniową stawów. Chirurg musi dokładnie ocenić, czy takie powikłania wystąpią po zespoleniu lędźwiowym.

Chirurgia

Badanie było ograniczone przez fakt, że uwzględniało tylko dwa rodzaje operacji w celu rozpoznania artrozy rzekomej: alloprzeszczep i technikę PEEK. W obu typach operacji porównywano podgrupy pod względem danych demograficznych pacjentów, wyników funkcjonalnych oraz częstości reoperacji i zapadania się stawów. Autorzy zastosowali testy statystyczne dla zmiennych kategorycznych i ciągłych, w tym testy Chi-kwadrat i dokładny Fishera. Autorzy zastosowali również sparowane testy t dla porównań.

Zabieg obejmował podłużne przednie nacięcie kości piszczelowej, z odsłonięciem rzekomej artrozy przez koniec kości. Ponadto usunięto okostną z tego obszaru, a końce kości zostały ponownie ukształtowane tak, aby przypominały zdrową, normalną kość. Po 4,2 miesiącach pacjenci zostali ustabilizowani za pomocą ortez o pełnym obciążeniu. Wykonano również autoprzeszczep kostny i pobrano kość korowo-gąbczastą.

Wyniki chirurgicznego zespolenia kości różnią się w zależności od przypadku. U niektórych pacjentów zrost nie udaje się, co prowadzi do utrzymywania się bólu. Objawy mogą obejmować inne obszary. W przypadku braku zrostu dochodzi również do podrażnienia nerwów, sztywności w miejscu zrostu i ogólnego osłabienia kręgosłupa. Objawy rzekomej artrozy przypominają chorobę zwyrodnieniową stawów. Poza bólem i ograniczeniem ruchomości, u pacjentów z tym schorzeniem może występować klikanie w stawie, gorączka i zaczerwienienie.

W większości rewizji ACDF zastosowano podejście tylne. Chociaż takie podejście jest akceptowalne, wyniki kliniczne są różne. Najczęstszymi obiektywnymi zmiennymi były: długość pobytu, utrata krwi i czas trwania operacji. Wyniki operacyjne były podobne, ale w grupie stosującej PEEK odnotowano wyższy odsetek rewizji z powodu artrozy rzekomej. Autorzy badania zauważyli również, że wyniki chirurgiczne w przypadku podejścia tylnego były podobne.

Diagnoza artrozy rzekomej jest trudna do postawienia. Istnieje wiele czynników wpływających na to schorzenie. Predyspozycje genetyczne są częstym czynnikiem, ale inne czynniki, takie jak otyłość i nadmierne spożycie alkoholu, również przyczyniają się do jej wystąpienia. Ponadto z zaburzeniem tym wiąże się utrata masy kostnej i złamania. Dodatkowo, przerwanie dopływu krwi do stawu może prowadzić do martwicy awaskularnej, która powoduje ból i unieruchomienie.

Oprócz wieku, palenie tytoniu może być przyczyną artrozy rzekomej. Palenie tytoniu zmniejsza szanse na udane zespolenie o 33%. Ponieważ palenie powoduje zwężenie naczyń krwionośnych, zmniejsza ich wzrost w miejscu zespolenia. Aby zespolenie było udane, konieczne jest ukrwienie z naczyń krwionośnych o normalnej średnicy. Poza leczeniem operacyjnym pacjenci powinni przestrzegać diety i wykonywać ćwiczenia fizyczne zalecone przez chirurga.

Pacjenci z wrodzoną rzekomą artrozą obojczyka (CPC) powinni być oceniani pod kątem tego schorzenia przed poddaniem się jakiemukolwiek leczeniu operacyjnemu. Oprócz leczenia chirurgicznego w CPC często stosuje się przeszczep kostny. Inną opcją leczenia CPC jest zastosowanie elastycznych, stabilnych gwoździ śródszpikowych. Jeśli choroba nie jest leczona, może być konieczne ponowne przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego.

Osocze bogatopłytkowe pod kontrolą USG

W niedawno przeprowadzonym badaniu porównano skuteczność terapii osoczem bogatopłytkowym pod kontrolą USG w leczeniu rzekomej artrozy z terapią pozaustrojową falą uderzeniową w leczeniu opornego na leczenie GTPS. Wyniki wykazały, że osocze bogatopłytkowe pod kontrolą USG jest bezpieczną i skuteczną terapią pseudoartrozy. Wykorzystuje ono mieszaninę czynników zapalnych i czynników wzrostu, które biorą udział w naprawie tkanek.

W badaniu wzięło udział 20 pacjentów z objawowym częściowym rozerwaniem mankietu rotatorów. Przed wstrzyknięciem pacjenci zostali ocenieni pod kątem stanu mankietu rotatorów za pomocą wizualnej skali analogowej, skali ramienia wg skali Constant i skali UCLA. Zastrzyk wykonano w ciągu ośmiu tygodni od wstępnej oceny, a w odstępach 8-tygodniowych przeprowadzono kontrolne badanie ultrasonograficzne w celu oceny procesu gojenia. Po pierwszym zabiegu badanie wykazało dobre wyniki w zakresie oceny radiologicznej mankietu rotatorów.

Zdolność regeneracyjna tkanki kostnej jest bardzo ważna w procesie gojenia. Jednak warunki, które osłabiają ten proces, mogą go zakłócić. Właśnie w tym przypadku z pomocą przychodzi autologiczne osocze bogatopłytkowe. Zawiera ono wysokie stężenie czynników wzrostu i cytokin, które mogą przyspieszyć proces gojenia się złamania. Terapia ta pomaga również zmniejszyć odczuwanie bólu.

Zastrzykiwanie osocza bogatopłytkowego (PRP) może zmniejszyć ból u pacjentów cierpiących na artrozę rzekomą na okres do roku. Leczenie ma swoje potencjalne skutki uboczne, ale u niektórych osób nie występują one wcale. Na tej stronie informacyjnej dla pacjentów znajdują się informacje dotyczące przygotowania do wstrzyknięcia oraz sposobów radzenia sobie z bólem po zabiegu. Zastrzyki te mają doskonałe wyniki w zmniejszaniu bólu.

Wstrzyknięcie osocza bogatopłytkowego pod kontrolą ultradźwięków to niechirurgiczna metoda leczenia wykorzystująca autologiczne produkty krwiopochodne w celu przyspieszenia procesu gojenia. Do niedawna naukowcy uważali, że płytki krwi działają jedynie jako komórki krzepnięcia. Jednak nowe odkrycia dotyczące mechanizmów działania płytek krwi zmieniły ten pogląd. Chociaż wcześniej sądzono, że płytki krwi działają wyłącznie jako komórki krzepnięcia, uwalniają one również bioaktywne białka, które przyciągają osteoblasty, mezenchymalne komórki macierzyste i makrofagi. Te czynniki wzrostu sprzyjają usuwaniu tkanki martwiczej i wspomagają regenerację tkanek.

W badaniu wykorzystano zestaw Regen Kit do pobrania 8 ml krwi żylnej do każdego zabiegu na biodrze. Przy wstępnym pobraniu krwi pobierano pełną morfologię krwi obwodowej pacjenta. Próbki odwirowano dwukrotnie przy 3100 obr/min przez dziewięć minut. Z tej próbki pobrano około 4 ml PRP. Próbkę przesłano do laboratorium w celu przeprowadzenia analizy mikrobiologicznej. Całkowite stężenie płytek krwi w PRP było od 100 do 150 razy większe niż w krwi pełnej.

Wyniki leczenia artrozy rzekomej są niejednoznaczne. Większość udanych przypadków wykazuje zadowalające zrastanie się kości. Jednak długoterminowy wynik zrostu kostnego pozostaje nieprzewidywalny. Poniżej przedstawiono wyniki leczenia chirurgicznego i leczenia osoczem bogatopłytkowym pod kontrolą ultrasonografii. Najlepsza metoda leczenia artrozy rzekomej zależy od stanu chorej kończyny. Niezależnie od sposobu leczenia, dobrym pierwszym krokiem w postępowaniu z chorobą jest ocena lekarska.

Wyniki leczenia artrozy rzekomej

W przypadku artrozy rzekomej kości piszczelowej dostępnych jest wiele opcji leczenia. Powodzenie leczenia zależy od zrozumienia mechanizmów leżących u podstaw braku zrostu i wyboru najskuteczniejszej metody. Na przykład, w dwóch z trzech grup odnotowano niepowodzenie pierwotnego zrostu kostnego. U trzech z tych pacjentów doszło do wtórnego zrostu kostnego, a u jednego nie. U pozostałych trzech pacjentów mimo leczenia utrzymywała się rzekoma artroza.

W jednym z badań opisano pięciu pacjentów leczonych techniką błony indukowanej. U wszystkich pięciu pacjentów stwierdzono utrwalony brak zrostu i pseudodartrozę. Nie byli oni w stanie chodzić bez podparcia zewnętrznego. Dwóch pacjentów poddano pierwotnej amputacji z powodu niepowodzenia operacji. Pozostali pacjenci byli leczeni chirurgicznie. Spośród 40 pacjentów czternastu przeszło operację. Czterech pacjentów miało NF1, zgodnie z kryteriami z 1987 roku. Jeden pacjent miał obustronne CPT.

W innym badaniu metoda Ilizarowa była skuteczna u 100% pacjentów. U pacjentów, u których zastosowano metodę Ilizarowa, odnotowano mniejszy ubytek okostnej niż w grupie kontrolnej. Ponadto w grupie stosującej metodę Ilizarowa uzyskano lepsze wyniki w skali ASAMI. Wyniki nie były jednak jednolite. Pacjenci, u których wykonano brak zrostu, mieli mniejszą masę kostną niż pacjenci, u których wykonano niecałkowitą resekcję.

W przypadku dzieci wykonano tylne zespolenie z selektywną dekompresją korzeni nerwowych jako metodę leczenia pseudartrozy po przedniej discektomii szyjnej. Procedura ta jest skuteczna w leczeniu objawowej pseudartrozy kręgosłupa szyjnego, ale nadal trwają dyskusje na temat skuteczności tej techniki. W badaniu wzięło udział trzydziestu dziewięciu pacjentów, którzy zostali poddani leczeniu operacyjnemu pseudartrozy. Oprócz zbadania wyników tych operacji, jedna grupa pacjentów została poddana zabiegowi tylnej fuzji.

Technika Ilizarowa jest użyteczną opcją operacyjną w przypadku aseptycznej pourazowej rzekomej artrozy kości piszczelowej. Jest ona zalecana u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, korekcją deformacji kończyny i wydłużeniem pourazowym. Planowanie przedoperacyjne i rehabilitacja pooperacyjna mają kluczowe znaczenie dla powodzenia tej opcji chirurgicznej. Ścisła współpraca między pacjentem a chirurgiem jest niezbędna do osiągnięcia najlepszych wyników.

W kilku badaniach stosowano PRP w leczeniu artrozy rzekomej. Roman i wsp. przeprowadzili badanie, w którym PRP zastosowano do komórek szpiku kostnego w celu przyspieszenia gojenia kości. W badaniu tym nie wykazano braku zrostu po sześciu miesiącach, ale nie było znaczącej różnicy w wynikach pacjentów. Konieczne są jednak dalsze badania, aby potwierdzić te wyniki. Wyniki te pomogą klinicystom w ustaleniu najlepszego sposobu leczenia pacjentów z artrozą rzekomą.

Pomimo, że w ostatnich latach znacznie poprawiła się liczba zrostów stawów rzekomych w odcinku lędźwiowym, nadal mogą wystąpić pewne powikłania. Ból pooperacyjny może utrzymywać się w okolicy uderzenia nawet po upływie odpowiedniego czasu gojenia. Ból może również rozprzestrzeniać się na sąsiednie obszary. Inne powikłania związane z brakiem zrostu to podrażnienie nerwów, ogólne, osłabienie kręgosłupa i ograniczenie ruchomości. Pseudartroza może u pacjenta imitować chorobę zwyrodnieniową stawów. Chirurg musi dokładnie ocenić, czy takie powikłania wystąpią po zespoleniu lędźwiowym.

Chirurgia

Badanie było ograniczone przez fakt, że uwzględniało tylko dwa rodzaje operacji w celu rozpoznania artrozy rzekomej: alloprzeszczep i technikę PEEK. W obu typach operacji porównywano podgrupy pod względem danych demograficznych pacjentów, wyników funkcjonalnych oraz częstości reoperacji i zapadania się stawów. Autorzy zastosowali testy statystyczne dla zmiennych kategorycznych i ciągłych, w tym testy Chi-kwadrat i dokładny Fishera. Autorzy zastosowali również sparowane testy t dla porównań.

Zabieg obejmował podłużne przednie nacięcie kości piszczelowej, z odsłonięciem rzekomej artrozy przez koniec kości. Ponadto usunięto okostną z tego obszaru, a końce kości zostały ponownie ukształtowane tak, aby przypominały zdrową, normalną kość. Po 4,2 miesiącach pacjenci zostali ustabilizowani za pomocą ortez o pełnym obciążeniu. Wykonano również autoprzeszczep kostny i pobrano kość korowo-gąbczastą.

Wyniki chirurgicznego zespolenia kości różnią się w zależności od przypadku. U niektórych pacjentów zrost nie udaje się, co prowadzi do utrzymywania się bólu. Objawy mogą obejmować inne obszary. W przypadku braku zrostu dochodzi również do podrażnienia nerwów, sztywności w miejscu zrostu i ogólnego osłabienia kręgosłupa. Objawy rzekomej artrozy przypominają chorobę zwyrodnieniową stawów. Poza bólem i ograniczeniem ruchomości, u pacjentów z tym schorzeniem może występować klikanie w stawie, gorączka i zaczerwienienie.

W większości rewizji ACDF zastosowano podejście tylne. Chociaż takie podejście jest akceptowalne, wyniki kliniczne są różne. Najczęstszymi obiektywnymi zmiennymi były: długość pobytu, utrata krwi i czas trwania operacji. Wyniki operacyjne były podobne, ale w grupie stosującej PEEK odnotowano wyższy odsetek rewizji z powodu artrozy rzekomej. Autorzy badania zauważyli również, że wyniki chirurgiczne w przypadku podejścia tylnego były podobne.

Diagnoza artrozy rzekomej jest trudna do postawienia. Istnieje wiele czynników wpływających na to schorzenie. Predyspozycje genetyczne są częstym czynnikiem, ale inne czynniki, takie jak otyłość i nadmierne spożycie
lkoholu, również przyczyniają się do jej wystąpienia. Ponadto z zaburzeniem tym wiąże się utrata masy kostnej i złamania. Dodatkowo, przerwanie dopływu krwi do stawu może prowadzić do martwicy awaskularnej, która powoduje ból i unieruchomienie.

Oprócz wieku, palenie tytoniu może być przyczyną artrozy rzekomej. Palenie tytoniu zmniejsza szanse na udane zespolenie o 33%. Ponieważ palenie powoduje zwężenie naczyń krwionośnych, zmniejsza ich wzrost w miejscu zespolenia. Aby zespolenie było udane, konieczne jest ukrwienie z naczyń krwionośnych o normalnej średnicy. Poza leczeniem operacyjnym pacjenci powinni przestrzegać diety i wykonywać ćwiczenia fizyczne zalecone przez chirurga.

Pacjenci z wrodzoną rzekomą artrozą obojczyka (CPC) powinni być oceniani pod kątem tego schorzenia przed poddaniem się jakiemukolwiek leczeniu operacyjnemu. Oprócz leczenia chirurgicznego w CPC często stosuje się przeszczep kostny. Inną opcją leczenia CPC jest zastosowanie elastycznych, stabilnych gwoździ śródszpikowych. Jeśli choroba nie jest leczona, może być konieczne ponowne przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego.

Osocze bogatopłytkowe pod kontrolą USG

W niedawno przeprowadzonym badaniu porównano skuteczność terapii osoczem bogatopłytkowym pod kontrolą USG w leczeniu rzekomej artrozy z terapią pozaustrojową falą uderzeniową w leczeniu opornego na leczenie GTPS. Wyniki wykazały, że osocze bogatopłytkowe pod kontrolą USG jest bezpieczną i skuteczną terapią pseudoartrozy. Wykorzystuje ono mieszaninę czynników zapalnych i czynników wzrostu, które biorą udział w naprawie tkanek.

W badaniu wzięło udział 20 pacjentów z objawowym częściowym rozerwaniem mankietu rotatorów. Przed wstrzyknięciem pacjenci zostali ocenieni pod kątem stanu mankietu rotatorów za pomocą wizualnej skali analogowej, skali ramienia wg skali Constant i skali UCLA. Zastrzyk wykonano w ciągu ośmiu tygodni od wstępnej oceny, a w odstępach 8-tygodniowych przeprowadzono kontrolne badanie ultrasonograficzne w celu oceny procesu gojenia. Po pierwszym zabiegu badanie wykazało dobre wyniki w zakresie oceny radiologicznej mankietu rotatorów.

Zdolność regeneracyjna tkanki kostnej jest bardzo ważna w procesie gojenia. Jednak warunki, które osłabiają ten proces, mogą go zakłócić. Właśnie w tym przypadku z pomocą przychodzi autologiczne osocze bogatopłytkowe. Zawiera ono wysokie stężenie czynników wzrostu i cytokin, które mogą przyspieszyć proces gojenia się złamania. Terapia ta pomaga również zmniejszyć odczuwanie bólu.

Zastrzykiwanie osocza bogatopłytkowego (PRP) może zmniejszyć ból u pacjentów cierpiących na artrozę rzekomą na okres do roku. Leczenie ma swoje potencjalne skutki uboczne, ale u niektórych osób nie występują one wcale. Na tej stronie informacyjnej dla pacjentów znajdują się informacje dotyczące przygotowania do wstrzyknięcia oraz sposobów radzenia sobie z bólem po zabiegu. Zastrzyki te mają doskonałe wyniki w zmniejszaniu bólu.

Wstrzyknięcie osocza bogatopłytkowego pod kontrolą ultradźwięków to niechirurgiczna metoda leczenia wykorzystująca autologiczne produkty krwiopochodne w celu przyspieszenia procesu gojenia. Do niedawna naukowcy uważali, że płytki krwi działają jedynie jako komórki krzepnięcia. Jednak nowe odkrycia dotyczące mechanizmów działania płytek krwi zmieniły ten pogląd. Chociaż wcześniej sądzono, że płytki krwi działają wyłącznie jako komórki krzepnięcia, uwalniają one również bioaktywne białka, które przyciągają osteoblasty, mezenchymalne komórki macierzyste i makrofagi. Te czynniki wzrostu sprzyjają usuwaniu tkanki martwiczej i wspomagają regenerację tkanek.

W badaniu wykorzystano zestaw Regen Kit do pobrania 8 ml krwi żylnej do każdego zabiegu na biodrze. Przy wstępnym pobraniu krwi pobierano pełną morfologię krwi obwodowej pacjenta. Próbki odwirowano dwukrotnie przy 3100 obr/min przez dziewięć minut. Z tej próbki pobrano około 4 ml PRP. Próbkę przesłano do laboratorium w celu przeprowadzenia analizy mikrobiologicznej. Całkowite stężenie płytek krwi w PRP było od 100 do 150 razy większe niż w krwi pełnej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.