Zespół cieśni nadgarstka

Zespół Cieśni Nadgarstka – Objawy po których go poznasz

wpis w: Choroby | 0

Objawy zespołu cieśni kanału nadgarstka mogą być trudne do zauważenia. Mogą one obejmować mrowienie i drętwienie rąk, a także ból biegnący w górę ramienia aż do barku. Zazwyczaj dolegliwości nasilają się, gdy próbujesz trzymać coś ze zgiętym nadgarstkiem. Chociaż potrząsanie rękami może złagodzić wczesne objawy, z czasem mogą się one nasilać. W późniejszych stadiach objawy mogą nawet powodować skurcze mięśni. W zależności od stopnia nasilenia dolegliwości konieczne może być leczenie.

Objawy

Wiele czynności wymaga powtarzających się ruchów nadgarstka i dłoni, takich jak pisanie na klawiaturze, trzymanie myszy komputerowej czy prowadzenie samochodu. Rozpoznanie objawów zespołu cieśni nadgarstka we wczesnym stadium jest bardzo ważne, ponieważ wykrycie problemu, zanim przejdzie on w zaawansowane stadium, może pomóc w uniknięciu poważniejszych powikłań. Poniżej wymieniono niektóre typowe objawy oraz dostępne opcje leczenia. Aby dowiedzieć się więcej na temat zespołu cieśni nadgarstka, odwiedź swojego lekarza.

W celu ustalenia, czy u pacjenta występuje zespół cieśni nadgarstka, lekarz przeprowadzi kilka testów. Pierwsze badanie nazywa się testem Tinela, który polega na dotknięciu nerwu pośrodkowego w dłoni w celu zmierzenia szybkości przesyłania przez niego sygnałów. Inne badanie to test Phalena, który polega na wprowadzeniu małych igieł do mięśni ręki w celu zmierzenia aktywności elektrycznej włókien mięśniowych. Jeśli odczuwasz mrowienie lub drętwienie palców, te badania pomogą ustalić, czy cierpisz na zespół cieśni nadgarstka.

Jeśli doświadczasz objawów zespołu cieśni nadgarstka, zauważysz utratę siły w kciuku, palcach i nadgarstku. Objawy mogą również przemieszczać się w górę ramienia, powodując upuszczanie przedmiotów. Potrząsanie rękami może pomóc w złagodzeniu tych objawów. W bardziej zaawansowanych stadiach choroby może również dojść do utraty siły chwytu i skurczów mięśni. Lekarz prawdopodobnie zaproponuje plan leczenia, który pomoże zwalczyć objawy i zapobiec trwałym uszkodzeniom.

Objawy CTS powinny być zgłoszone lekarzowi zaraz po ich wystąpieniu. Jeśli utrzymują się one przez ponad dwa tygodnie i przeszkadzają w wykonywaniu codziennych czynności, mogą być objawem CTS. Ucisk nerwu pośrodkowego może powodować drętwienie, mrowienie i osłabienie. Zbyt długie utrzymywanie się objawów może doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia i konieczności przeprowadzenia operacji. Profesjonalna diagnoza ma kluczowe znaczenie w leczeniu tego schorzenia, ponieważ jedynym sposobem zapobiegania trwałemu uszkodzeniu nerwów jest wczesne podjęcie leczenia.

Leczenie

Zastrzyki z kortykosteroidów są od dawna stosowane w leczeniu zespołu cieśni nadgarstka. Skuteczność tych zastrzyków jest różna i na ogół są one bezpieczne w leczeniu krótkoterminowym. Wiadomo, że kortykosteroidy zmniejszają obrzęk błony maziowej zginaczy i mogą mieć wpływ na ustąpienie objawów. Zastrzyki z kortykosteroidów nie są jednak zbyt powszechne. Dostępnych jest kilka rodzajów zastrzyków.

Inną opcją leczenia zespołu cieśni kanału nadgarstka są zabiegi chirurgiczne. Operacja ma na celu zmniejszenie nacisku na nerw pośrodkowy i złagodzenie bólu. Zabieg jest procedurą ambulatoryjną i polega na przecięciu więzadła w nadgarstku. Trwa zazwyczaj około 30 minut i jest przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym. Większość pacjentów zgłasza natychmiastową ulgę w bólu po zabiegu. Pomimo ryzyka związanego z tą operacją, jest ona stosunkowo bezpiecznym i skutecznym sposobem leczenia zespołu cieśni nadgarstka.

Leki NLPZ są kolejnym powszechnie stosowanym sposobem leczenia zespołu cieśni nadgarstka. Leki te mogą złagodzić ból nadgarstka i ręki, ale w niewielkim stopniu wpływają na inne objawy związane z zespołem cieśni nadgarstka. Leki NLPZ wydawane bez recepty są również skuteczne, ale u niektórych osób mogą wywoływać skutki uboczne. Mogą one również powodować problemy żołądkowo-jelitowe i inne problemy zdrowotne. Chociaż leki te stanowią dobrą pierwszą linię leczenia, mogą być nieskuteczne w cięższych przypadkach.

Aby zdiagnozować zespół cieśni nadgarstka, lekarz musi najpierw przeprowadzić badanie fizykalne i zapoznać się z historią choroby. Następnie wykona serię badań w celu znalezienia przyczyny objawów. Powszechnie stosowane narzędzia diagnostyczne obejmują badania przewodnictwa nerwowego, elektromiografię i zdjęcia rentgenowskie. Badania te mogą dać pewien wgląd w sposób funkcjonowania mięśni. Mogą również pomóc w ustaleniu, czy u pacjenta występują zaniki mięśni lub osłabienie podstawy kciuka.

Diagnostyka

Objawy zespołu cieśni nadgarstka obejmują ból po stronie dłoniowej ręki, mrowienie w palcach oraz osłabienie kciuka i przeciwległych ścięgien. Pacjenci często zgłaszają trudności w trzymaniu przedmiotów, zapinaniu koszul lub otwieraniu słoików. Objawy mogą być trwałe lub przejściowe. W badaniu fizykalnym stwierdza się m.in. objaw migotania i manewr Phalena. Dalsze badania mogą obejmować badania elektrodiagnostyczne.

Diagnoza zespołu cieśni kanału nadgarstka może być trudna, zwłaszcza w porównaniu z innymi formami neuropatii obwodowych. W niektórych przypadkach badanie przewodnictwa nerwowego pozwala odróżnić zespół cieśni nadgarstka od bardziej proksymalnej neuropatii. Pacjenci często mogą znaleźć ulgę, modyfikując swoje stanowisko pracy lub wprowadzając zmiany ergonomiczne. Leczenie może obejmować stosowanie szyn na nadgarstek i przyjmowanie łagodnych leków przeciwbólowych. Jednak nigdy nie należy zwlekać z wizytą u lekarza, jeśli uważasz, że możesz cierpieć na zespół cieśni nadgarstka.

Objawy zespołu cieśni nadgarstka mogą być wywoływane przez zginanie, stukanie lub naciskanie nadgarstka. Lekarz może wykonać zdjęcie rentgenowskie, aby wykluczyć inne przyczyny bólu nadgarstka. Zdjęcia rentgenowskie nie pozwalają jednak na postawienie dokładnej diagnozy. Elektromiografia to badanie elektrodiagnostyczne polegające na pomiarze aktywności elektrycznej mięśni podczas skurczu. Badanie to może pomóc w ustaleniu, czy doszło do uszkodzenia mięśni kontrolowanych przez nerw pośrodkowy.

Zostały opublikowane wytyczne praktyki klinicznej dotyczące zespołu cieśni nadgarstka, które są wykorzystywane przez wielu lekarzy na całym świecie w celu poprawy opieki nad pacjentami. Wytyczne te mają na celu zwalczanie stronniczości i promowanie odtwarzalności. W przewodniku przedstawiono szczegółowe wytyczne dotyczące diagnozowania zespołu cieśni nadgarstka. Wytyczne obejmują szczegółowy wywiad z pacjentem i badanie sensoryczne. Jeśli pacjent wykazuje jakiekolwiek oznaki lub objawy zespołu cieśni nadgarstka, lekarz może również zlecić wykonanie badań elektrodiagnostycznych w celu potwierdzenia diagnozy.

Test nerwowy

Test nerwowy w przypadku zespołu cieśni nadgarstka to badanie diagnostyczne, które lekarze stosują w celu ustalenia przyczyny dolegliwości. W tym badaniu dwa punkty są umieszczane na skórze i stopniowo zbliżane do siebie, a lekarz ocenia aktywność elektryczną mięśni. Lekarz może wykonać badanie nerwu kilka razy, na obu palcach, aby stwierdzić, czy jeden punkt uciska bardziej niż drugi. Badanie mierzy również funkcjonowanie nerwu i pomaga wykluczyć inne przyczyny bólu i niepełnosprawności.

Test nerwów w kierunku zespołu cieśni nadgarstka jest ważny dla wczesnego wykrywania schorzenia. Badanie przeprowadzone w U-M było największym tego typu. Naukowcy z kilku dyscyplin uniwersyteckich badali, jak dokładne są te testy i co można zrobić, aby zwiększyć ich dokładność. Naukowcy zauważyli, że do określania wyników testu należy stosować skalę ciągłą, a nie wybierać punkt odcięcia, który pozwoli odróżnić to, co nieprawidłowe, od tego, co normalne.

Elektromiogram to kolejny test na zespół cieśni nadgarstka. Lekarz umieszcza małą elektrodę w pobliżu łokcia i wysyła łagodny prąd elektryczny do nerwu pośrodkowego. Im dłuższy jest zasięg prądu, tym większe jest uszkodzenie. Lekarz mierzy także mięśnie otaczające nerw pośrodkowy, aby ustalić, czy funkcjonują one prawidłowo. Ból wywołany diagnozą zespołu cieśni kanału nadgarstka może być silny lub łagodny. Jeśli ból jest silny lub uporczywy, lekarz może zlecić wykonanie badania nerwu.

Manewr Phalena może być również użyty do ustalenia, czy pacjent ma CTS. Polega on na trzymaniu rąk w pozycji wyprostowanej z całkowicie zgiętymi łokciami. Wynikiem tego manewru jest dodatni lub ujemny objaw w nerwie pośrodkowym. Podczas wykonywania testu pacjent powinien odczuwać ból lub parestezje w obrębie nerwu pośrodkowego. Czułość testu wynosi około 68%. Dobrze koreluje z ciężkością CTS.

Zmiana stylu życia

Oprócz zmiany stylu życia istnieje kilka innych metod leczenia zespołu cieśni nadgarstka, takich jak ćwiczenia fizyczne, terapia powtarzanych ruchów i szyny na nadgarstek. Niezależnie od tego, czy jesteś sportowcem, czy nie, te metody leczenia mogą pomóc w zmniejszeniu objawów i przywróceniu aktywnego trybu życia. Niektórzy lekarze zalecają nawet suplementację witaminą B6 jako sposób leczenia cieśni nadgarstka. Istnieje jednak kilka problemów związanych z tą metodą leczenia. Poniżej przedstawiono kilka kwestii, o których należy pamiętać podczas zmiany diety.

Mimo że zmiana stylu życia może pomóc w zapobieganiu zespołowi cieśni nadgarstka lub złagodzeniu jego objawów, nie wyleczy tego schorzenia. Powtarzające się ruchy ręki mogą podrażniać tkanki, prowadząc do obrzęku i bólu. Może to również utrudniać odróżnianie ciepła od zimna. Zmiany stylu życia w przypadku zespołu cieśni nadgarstka obejmują wyeliminowanie powtarzających się ruchów nadgarstka oraz stosowanie ortez na nadgarstek. Jeśli cierpisz na zespół cieśni nadgarstka, powinieneś unikać takich czynności, jak pisanie na klawiaturze. Jeśli już na niego cierpisz, powinieneś odwiedzić swojego lekarza, aby upewnić się, że nie masz innych problemów zdrowotnych, takich jak podagra, cukrzyca lub hemodializa.

Lekarz może zalecić operację, jeśli objawy są poważne lub utrzymują się. W niektórych ciężkich przypadkach operacja może złagodzić objawy i zmniejszyć ból. Jednak ta opcja leczenia jest zarezerwowana dla bardziej zaawansowanych przypadków i często nie jest zalecana, chyba że objawy uległy nasileniu. Jeśli te niechirurgiczne metody leczenia nie są skuteczne, pacjent może rozważyć inne możliwości leczenia. Na przykład, jeśli pacjent nie jest w stanie wykonywać codziennych czynności, lepszym rozwiązaniem może być poddanie się operacji. W międzyczasie zmiana stylu życia może przynieść ulgę w objawach.

Zmiana stylu życia może również złagodzić objawy zespołu cieśni nadgarstka. Może wystąpić ból lub drętwienie rąk. Ból może również występować w ramieniu. Wczesne objawy mogą być łagodne i ustępować po potrząśnięciu ręką. W późniejszym okresie mogą wystąpić skurcze mięśni i utrata siły uścisku. Po wprowadzeniu tych zmian w stylu życia objawy ustąpią. W niektórych przypadkach sama zmiana stylu życia może wyleczyć zespół cieśni nadgarstka.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.